Ngayong umaga, malumanay na nagtanong sa akin ang ating Panginoong Hesus habang nasa bahay ako, “Gusto mo bang pumunta sa Aking Silid sa Itaas?”
Sabi ko, “Mangyari nawa ang Iyong Banal na Kalooban. Ngunit hindi po ako karapat-dapat.”
“Gusto Kitang pumunta at aliwin Ako. Napakaganda ng pakiramdam Ko kapag nasa presensya Kita,” sabi Niya.
Nang lumaon, pagdating ko sa simbahan para sa Banal na Misa ng Linggo, sinabi Niya, “Pagkatapos ng Pananampalataya, lumuhod ka, at halika!”
“Valentina, inaaliw mo Ako. Kay laki ng sakit na idinudulot sa Akin ng Simbahan, ng mga tao, ng mundo. Mas gumaan ang pakiramdam Ko kapag narito Ka kasama Ko para aliwin Ako, dahil napaka-emosyonal mo. Talagang isinasapuso mo ang lahat.”
Sabi ko, “O Panginoong Hesus, patawad po.”
Lubos akong naantig sa tindi ng paghihirap ng ating Panginoong Hesus para sa atin. Paulit-ulit itong binabanggit: ang Kanyang mapagsakripisyong pagdurusa.
Pagkatapos ay kinausap Niya ako tungkol sa digmaan, sinabi Niya, “Gusto ng Russia ang digmaan anuman ang mangyari. Ang China at ang iba pa, naghihintay sila. Sabihin mo sa mga tao na manalangin at magsisi at magkaroon ng kapayapaan.”
Ngayon ay kinausap din Niya ako tungkol sa katastropikong sakunang nangyari sa Nepal.
Sinabi Niya, “Nagtataka ang mga tao kung bakit ito lahat nangyari, at sinusubukan nilang ipaliwanag na ito ay dahil sa pagtunaw ng glacier. Ngunit bahagi na ito ng Aking paglilinis sa mundo.”
Pagkatapos ay ipinakita Niya sa akin ang isang kuweba nang malalim sa loob ng lupa, na barado ng mga bato at putik.
Sinabi Niya, “Valentina, anak Ko, alam mo bang maraming kaluluwa roon? Namatay sila dahil nawalan sila ng hangin? Nabaon sila ng mga bato at putik.”
Sabi ko, “Panginoon, labis po akong nalulungkot para sa mga tao — napakarami po nilang namatay.”
Sinabi Niya, “Kaya naman binibigyan kita ng dagdag na pagdurusa upang iligtas sila. Labis akong nalulungkot na binibigyan kita ng dagdag na pagdurusang ito, ngunit ito ay para iligtas ang kanilang mga kaluluwa. Namatay silang hindi nagsisi at hindi handa. Hindi nila alam na mangyayari ito sa kanila. Maraming sakuna ang nagaganap, at laging nakabitin ang digmaan.”
Lubos na naantig ang ating Panginoon habang sinasabi Niya ito sa akin.
Sa loob ng isang linggo, nakaramdam ako ng matinding sakit sa aking tagiliran. Hindi ko pa naranasan ang sakit na ito noon. Pumupulsok-pulsok ito buong gabi, kasama na ang sakit sa aking mga binti.
Pagkatapos ay pinasalamatan ako ng ating Panginoon. Sinabi Niya, “Salamat dahil nagdurusa ka nang husto para sa Akin. Ngunit gusto Kitang narito (sa Upper Room) upang maranasan mo at masabi sa iba kung paano Ako nagdurusa. Iisa ang ating pagdurusa.”
“Tingnan mo, nagdurusa ka, nagdurusa Ako — nagsasama tayo bilang isa. Nais Kong manatili kang mababa ang loob palagi sa Aking harapan. Palagi.”
Napakapobre ng pananamit ng ating Panginoon, nakasuot ng mga gulanit na damit na puno ng butas. Ibinibigay Niya ang lahat ng Kanyang sarili kaya wala na Siyang natitirang lakas, at inuulit Niya ito tuwing Banal na Misa. Isinasakripisyo Niya ang Kanyang sarili hanggang sa huling hiningang nasa loob Niya, na ibinibigay Niya upang iligtas tayo. Pagkatapos ay dahan-dahan, dahan-dahang nababawi ng ating Panginoon ang Kanyang lakas.
Kapag kasama ko ang ating Panginoon, nasasaksihan ko ang lalim ng Kanyang pagdurusa, ngunit alam kong Siya ang Makapangyarihang Diyos at may lahat ng kapangyarihan. Dito ay para akong isang maliit na uod sa Harapan Niya. Lubos ko itong batid, at hindi ako makapaniwala mismo. Nagsimula itong lahat noong 2003, nang mapunta ako sa Upper Room sa unang pagkakataon.
Sinabi Niya, “Sabihin mo sa mga tao na sinisimulan Ko nang linisin ang mundo. Maging masaya at maligaya dahil malapit na tayong pumasok sa isang Bagong Panahon. Hindi na ito malayo.”
Natatakot akong itanong sa ating Panginoon kung kailan ito mangyayari.
Pagkatapos ay sinabi Niya, “Kapag bumaba ka na sa iyong upuan, lumuhod kang muli — huwag kang tumingin sa iba. Huwag mong alalahanin ang ibang mga taong nakapaligid sa iyo. Ang lahat ay dapat lumuhod dahil kayong lahat ay makasalanan.”
Sinabi Niya sa akin noon habang nagdarasal tayo ng iba pang mga panalangin, “Dapat kayong nakaluhod dahil nasa banal Kong Presensya kayo. Kayong lahat, nasa banal Akong Presensya!”
Komentaryo: Lalo na sa simula ng Misa, kapag binibigkas natin ang ‘Kyrie Eleison, Kriste Eleison,’ nagsusumamo tayo sa ating Panginoon na maging mahabagin sa atin. Dapat tayong lumuhod bilang paggalang sa ating Panginoon, ngunit ang mga tao ay nakatayo lahat.
Habang binibigkas ang Ama Namin, at nagsisimula ang paghahanda para sa pamamahagi ng Banal na Komunyon, sinabi ng Panginoong Hesus, “Bumalik kayo, lumuhod, tanggapin Ako, at kapag bumalik na kayo (sa upuan), ialay ninyo ito pabalik sa Akin.”
“Marami Akong bagay na paggamitan ng inyong Banal na Komunyon — upang iligtas ang iba.”
Nalungkot nang husto ang ating Panginoon nang sabihin Niya, “Tingnan ninyo ang mga tao, tinatanggap Nila Ako bilang isang gawi na lamang, karamihan sa kanila ay tumatanggap ng Komunyon sa kamay, at hindi nagsisisi. Hindi sila nagsisisi, ginagawa lang nila ito dahil nakagawian na. Iniisip ng mga tao: Lahat naman ay pumupunta, kaya pupunta rin ako.”
Sinabi Niya, "Isipin ninyo kung gaano karaming insulto ang natatanggap Ko, at masakit iyon para sa Akin. Subukang gumawa ng reparasyon para sa mga ito, dahil hindi na nagtuturo ang mga pari at obispo sa mga tao."
Maraming tao ang naniniwala na ang pagsasabi ng Act of Contrition sa simula ng Banal na Misa ay nangangahulugang hindi na nila kailangang mangumpisal. Hindi, kailangang ikumpisal ng bawat tao ang kanilang mga kasalanan nang indibidwal sa isang pari at tumanggap ng absolusyon.
Humingi ang ating Panginoon ng mga panalangin at na maging tapat sa Kanya.
Sinabi Niya, “Malapit na ang Bagong Era ng Kapayapaan. Magpakatapang kayo at maging masayahin. Abangan ninyo iyon.”
Pinagmulan: ➥ valentina-sydneyseer.com.au