Την βραδιά, ενώ προσευχόμουν στο σαλόνι μου, ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται πρόσωπα μπροστά μου. Ήταν τα πρόσωπα ενός μεγάλου ομίλου νέων που εμφανίζονταν μέσα σε ένα νεφέλωμα φωτός, απλά περιμένοντες.
Τα προσέφερα αμέσως στον Κύριο μας.
Μου είπαν πως συνέβη ένας τρομερός ατύχημα και ότι όλους τους κάηκαν σοβαρά σε μια πυρκαγιά. Πέθαναν ανεπαρκώς προετοιμασμένοι και χωρίς μετανοία. Ήταν οι θύματα της καταστροφής από τη φωτιά στην Ελβετία.
Μου είπαν, «Περιμένουμε προσευχές και απελευθέρωση.»
Μια από τις θύματες γυναίκες μου είπε, «Άρχισαν να ερευνούν τι συνέβη και οι άνθρωποι φέρνουν λουλούδια, αλλά δεν χρειάζομαστε αυτά, χρειαζόμαστε προσευχές, χρειαζόμαστε απελευθέρωση. Χρειαζόμαστε τους ανθρώπους να προσεύχονται για εμάς.»
«Περιμένουμε εδώ, αλλά κανείς δεν μας βοηθάει. Δεν μπορούμε να κινούμε. Χρειάζομαστε να απελευθερωθούνε στο Φως.»
Μου είπα, «Δεν μπορούν να σας βοηθήσουν γιατί δεν μπορείτε να τους δουν.»
Αυτές οι ψυχές είναι παγιδευμένες στο σημείο όπου πέθαναν μέχρι να απελευθερωθούν μέσω προσευχηών και προσφορών.
Μετά το προσφορά τους στον Κύριο μας, κριθήκαν σύμφωνα με τις αξίες και τα αμαρτήματα τους.