یکشنبه، ۲۵ ژوئن ۱۹۹۵

من شنیدم که مادر ما گفت: "نگاه کن دخترم." او در چپ مذبح ایستاده بود (شناور). یک پرتو نور از قلبش می‌آمد. "ترس نکن یا بی‌اعتمادی نداشته باش. من با تو هستم، خدا آمادگی دارد تا نعمت‌های خود را در میان شما افزایش دهد. پسرم که حکمت و راستی است به نزدتان خواهد آمد تا طرح او برای شما انجام شود. همیشه با تو هستم، ترک نکرده‌ام و نخواهم کرد. اما آن کسی که من را می‌فرستد، کمکش را در توسعه مکان دعاهای من خواهید داشت. الگوی مهم نیست. برکت‌هایی که آنجا داده شده‌اند بسیاری را تبدیل خواهد کرد. چه چیزی باید ترس داشته باشی؟ پسرم کارگر بزرگ است." او مایل به خنده شد.